Author Archive

Beter laat dan vroeg – wanneer kunnen kittens van de moeder gescheiden worden?

Beter laat dan vroeg – wanneer kunnen kittens van de moeder gescheiden worden?

Regelmatig krijgen wij de vraag waarom jonge kittens nog niet geadopteerd kunnen worden. We begrijpen dat het heel schattig is, zo’n klein katje, en dat je die graag zo snel mogelijk in huis haalt, maar voor de ontwikkeling van deze diertjes heeft een vroege scheiding van de moeder negatieve gevolgen.

In het wild worden kittens gespeend als ze tussen de 4 en 8 weken oud zijn. Spenen houdt in dat de kittens geen melk meer drinken bij de moeder, en vast voer gaan eten, al wordt de term ook vaak gebruikt voor de scheiding van de kittens van de moeder. De socialisatieperiode van katten is tussen de 2 en de 8 weken; hierin leren ze dat contact met mensen en bijvoorbeeld honden normaal en niet eng is. Echter, de kittens blijven meestal bij de moeder totdat ze zo’n 16 weken oud zijn. In deze periode ontwikkelen ze hun gedrag verder, hierbij spelen zowel de moederpoes als broers en zusjes een rol. Als een kitten te vroeg uit het nest gehaald wordt, kan dit leiden tot gedragsproblemen zoals agressie en stereotypieën. Stereotypieën zijn gedragingen die repetitief worden uitgevoerd, zonder duidelijke functie, zoals overmatig wassen of zuigen op de vacht of dekentjes (wolzuigen). Katten ontwikkelen zulke stereotypieën als ze langdurig gestrest zijn; het gedrag is een manier om met de stress om te gaan omdat er endorfines bij vrijkomen.

In een recent onderzoek werd het gedrag van bijna 6000 katten gerelateerd aan de leeftijd waarop ze van de moeder werden gescheiden. De katten werden verdeeld in drie groepen op basis van de leeftijd waarop ze uit het nest gehaald werden: vóór 12 weken leeftijd (vroeg), op 12 of 13 weken leeftijd (aanbevolen leeftijd) of op 14 weken of ouder (laat). Katten die vroeg uit het nest werden gehaald waren vaker agressief naar vreemden (niet-gezinsleden) dan katten die op aanbevolen of late leeftijd gescheiden werden van de moeder. Katten uit de 14-15-weken groep hadden minder vaak stereotypieën in de vorm van overmatig wassen dan de 12-13-weken groep. Katten die voor 8 weken van de moeder gescheiden werden hadden vaker een gedragsprobleem vergeleken met scheiding op de aanbevolen leeftijd. Katten die pas op volwassen leeftijd (>1 jaar) van de moeder werden gescheiden, en katten die nooit werden gescheiden van de moeder, lieten minder vaak agressie zien naar gezinsleden, vreemden of soortgenoten. Ook hadden ze minder vaak last van stereotypieën in de vorm van overmatig wassen en wolzuigen.

De reden waarom het gedrag van de kat beïnvloed wordt door de scheidingsleeftijd, is mogelijk omdat de ontwikkeling van de hersenen hierdoor beïnvloed wordt. Agressie komt bij katten vaak voort uit angst, en het is zeer waarschijnlijk dat agressieve katten chronische stress hebben. Dit is slecht voor hun gezondheid en welzijn, en daarnaast worden agressieve katten vaker afgestaan of geëuthanaseerd. Ook het vertonen van stereotypieën is, behalve een teken van stress, schadelijk; overmatig wassen kan leiden tot kale plekken en wonden die geïnfecteerd kunnen raken, en wolzuigen kan zorgen voor darmverstoppingen als het materiaal doorgeslikt wordt.

Al met al zijn er genoeg redenen om een kitten niet te vroeg (vóór 12 weken) te scheiden van zijn moeder en nestgenootjes, en misschien kan er zelfs best gewacht worden tot 14 weken. Sowieso wordt een kitten altijd best geadopteerd samen met een nestgenootje, of bij een andere jonge kat in huis geplaatst, zodat het zijn gedrag verder kan ontwikkelen. Het later scheiden van de kitten van zijn nest is een makkelijke en effectieve manier om welzijnsproblemen te voorkomen, en wij zijn van mening dat verantwoordelijke katteneigenaren dit belangrijk genoeg vinden om nog een paar weken te wachten met het in huis halen van een kitten!

 

Vertaald en samengevat door Lisanne Stadig uit ‘Early weaning increases aggression
and stereotypic behaviour in cats, www.nature.com/scientificreports, published 04 september 2017.

In 2017 ving Kat Zoekt Thuis 948 katten op.

In 2017 ving Kat Zoekt Thuis 948 katten op.

Neem even de tijd om met ons de cijfers door te nemen.
Je zal verstomd staan, zeker als je weet dat katten al enkele jaren verplicht gesteriliseerd en gecastreerd moeten zijn als ze van eigenaar veranderen, en ook katteneigenaren hun eigen katten moeten laten steriliseren, zou je denken dat ze niet meer zoveel katten zijn die opvang en een nieuwe thuis nodig hebben.

Al staan we 200% achter deze regelgeving en geloven we sterk in een positief effect, we moeten ook realistisch zijn, en waarschijnlijk zal dit effect pas over enkele jaren echt voelbaar zijn. We blijven met onze vele vrijwilligers dag in dag uit verdergaan om zoveel mogelijk achtergelaten katten een nieuwe en betere toekomst te geven.

In 2017 vonden maar liefst 948 katten de weg naar onze opvang.
Het aantal katten dat we jaarlijks opvangen blijft stijgen, in 2017 waren dat er 100 meer dan het jaar ervoor.

 

 

 

Van de opgevangen katten werd 73% (of 696 katten) geadopteerd. Bijna 12% (of 115 katten) maakte de jaarovergang in opvang (de categorie ‘niet geplaatst’). Deze katten verblijven dus nog in opvang en zullen hopelijk ook snel hun gouden mandje vinden.
85 katten (9%) bleken te verwilderd te zijn en werden als boerderijkatje geplaatst. Of ze keerden gesteriliseerd/gecastreerd naar hun oorspronkelijke locatie terug.

Helaas moeten we ook soms afscheid nemen. Dit jaar stierven 53 katjes, meestal door ziekte en ook soms door ouderdom. We euthanaseren geen katten waarvoor nog hoop op herstel is en geven hen alle kansen. Maar soms komen katjes zo ziek in opvang dat zelfs de beste zorgen niet meer mogen baten.

Benieuwd naar het geslacht? Dat is ongeveer gelijk verdeeld, met toch iets meer kattinnen. We kregen 500 kattinnen  en 448 katers in opvang.

In drukke periodes wanneer we het aantal meldingen niet aankunnen, geven we altijd voorrang aan kattinnen als we moeten kiezen wie in opvang komt. Achtergelaten katten zijn immers vaak niet onvruchtbaar gemaakt en aangezien kattinnen snel voor nog meer katten kunnen zorgen, moeten de katers soms even wachten. Ladies first….

We doen ons best om zoveel mogelijk katten te helpen, ongeacht of het kittens of volwassen katten zijn. Omdat kittens meestal samen met hun broers/zussen toekomen (een heel nestje dus) ligt het aantal kittens iets hoger dan het aantal volwassen katten. Onder de term ‘kittens’ rekenen we alle katten die in opvang kwamen voor de leeftijd van 6 maanden.

In 2017 hebben we 563 kittens en 385 volwassen katten opgevangen.

Samen met het aantal katten stijgen onze inkomsten en uitgaven ook zienderogen. In 2017 bedroegen onze totale inkomsten 194.247 euro. Het uitgavenplaatje stond op 139.695 euro. Dankzij een erfenis hebben we nu een kleine reserve kunnen opbouwen die ons in staat stelt om de soms heel hoge dierenartsfacturen tijdens de zomermaanden te overbruggen.

Onze inkomsten halen we grotendeels uit de adoptiebijdrages (47%).
Soms voelen we ons ongemakkelijk wanneer we weeral om financiële steun vragen, maar de grafiek hieronder laat meteen zien waarom: bijna 40% van onze broodnodige inkomsten komt hier vandaan. De rest van onze inkomsten halen we uit het organiseren van evenementen (spaghetti-avond, dessertenbuffet, voedselinzamelacties,…), verkoop van spullen in onze webshop en als laatst ook een kleine subsidie die we van de Provincie Oost-Vlaanderen ontvangen (925 euro).
Het uitgavenplaatje is wat eenvoudiger: 88% gaat naar dierenartskosten (122.390 euro) en labo-onderzoeken (5755 euro).
Als je dat vergelijkt met de inkomsten van de adoptiebijdrage (90.682 euro), valt meteen op dat de adoptiebijdrage de werkelijke dierenartskosten nooit compenseert.
De overige uitgaven gaan naar voeding en materiaal voor de opvanggezinnen. We proberen deze uitgaven zoveel mogelijk te drukken, o.a. door de voedselinzamelacties en dankzij donaties van particulieren.
We zijn trots, maar vooral ook dankbaar voor wat onze opvanggezinnen en andere vrijwilligers volledig op vrijwillige basis voor elkaar krijgen. En natuurlijk zou het ook niet lukken zonder de vele mensen die ons ondersteunen met een gift, voedsel, materiaal, aanwezigheid op onze benefieten,…
Ook aan alle mensen die een kat bij ons adopteerden willen we een welgemeende dankjewel zeggen. Door een katje op te nemen in je gezin komt er een plaatsje vrij voor een andere kat in nood.
We hopen ook in 2018 voor veel katten een verschil te kunnen betekenen.
Je kan ons helpen door vrijwilliger te worden of door een gift te doen op BE91 7310 0423 9376 (BIC : KREDBEBB) of online via Paypal. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Hoe gaan onze vangacties eraan toe?

Hoe gaan onze vangacties eraan toe?

We krijgen dagelijks meldingen van katjes die een nieuwe thuis zoeken. Sommige situaties zijn schrijnender dan de andere. Vaak zien we ook veel menselijk leed. Zoals hier, waar mensen zelf iets gebouwd hadden om een dak boven hun hoofd te hebben. Ze waren halsoverkop vertrokken en lieten 5 katjes achter. Omdat deze diertjes geen eten hadden, bovendien langs een drukke weg leefden, en het er vol ratten zat schoten we snel in actie. Fotografe Lies Praet ging met ons mee.

Eerst moesten we checken of de katjes er wel nog waren. Maar als snel zagen we er 2 van tussen de ‘huisjes’ tussen de struiken spurten. 

 

 

 

 

Dan een plekje kiezen om de vangkooi stabiel en veilig op te stellen. Daar leggen we dan iets in dat ze goed ruiken en lekker vinden. En we gaan vervolgens op een afstandje gaan wachten. We laten kooien nooit onbewaakt achter. We willen een gevangen katje immers zo kort mogelijk stress geven.

 

Het is echt wel spannend afwachten tot je het verlossende geluid hoort van de vangkooi die dichtklapt. We moesten gelukkig niet lang wachten. De katjes hadden duidelijk grote honger.

 

 

Om de vangkooi weer beschikbaar te hebben voor een volgend katje lieten we het overlopen in een andere kooi.

 

 

 

 

 

Vervolgens werd het in de auto gezet met een dekentje over.

De 5 katjes zitten ondertussen veilig bij 2 opvanggezinnen. Ze genieten van hun zachte mandjes en het lekker eten. Ze zijn al langs geweest bij de dierenarts en zijn gelukkig in goede gezondheid. Binnenkort komen deze lieverds ter adoptie.

 

Wil je onze werking steunen zodat we nog meet katten kunnen helpen als deze, dan kan dat door een gift te doen op BE91 7310 0423 9376 (met vermelding ‘gift’).

Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

De katjes zijn je dankbaar!

Met dank aan Lies Praet voor de foto’s.

 

Wat als we de verantwoordelijkheid een beetje zouden delen…

Wat als we de verantwoordelijkheid een beetje zouden delen…
De partner van een van onze opvangmama’s schreef over de dagelijkse realiteit van mensen die geven om dieren, en het moeilijk hebben om ‘nee’ te zeggen. Vaak gaat het immers om leven en dood. Maar wat als ieder nu eens zijn steentje bij zou dragen? Misschien zou het werk wel verlicht worden, en zouden er nog meer levens gespaard kunnen worden.

Sommige mensen kunnen geen nee zeggen als een dier in nood is. Probeer hen niet nog meer werk te geven.
Wat doe jij als je een gewond of achtergelaten dier vindt?

Misschien, alhoewel ik hoop van niet, ben jij iemand die hen gewoon kan negeren. Je wandelt voorbij en, misschien met enige moeite, kan je de hond, kat of vogel gewoon vergeten. Het kan uiteraard soms voorvallen dat je niet altijd iets kan doen. Bijvoorbeeld als je een gewond, hongerig of verlaten dier tegenkomt in een vreemd land? Of misschien was je in een situatie waar er zoveel waren dat je hen onmogelijk allemaal kon helpen? Voor mij zijn dit vreselijk ervaringen, die ik probeer te vermijden, door bijvoorbeeld niet naar plaatsen te gaan waar veel zwerfdieren voorkomen. Ik kan er gewoonweg niet mee om.

Maar wat als je dieren dichterbij vindt, in je eigen land, in je eigen stad, en je bent wel in de mogelijkheid om iets te doen? Als je een persoon bent die geeft om dieren zal je waarschijnlijk handelen. En handelen betekent vaak één of meerdere personen betrekken bij de situatie. Soms is het beter andere mensen te betrekken omdat zij beter geschikt zijn om een bepaalde situatie op te lossen dan jij zelf. Maar, en dit is mijn punt, probeer te vermijden om hulp in te roepen van iemand als je zelf kan helpen.

Want weet je, mensen die geven om dieren worden door iedereen te hulp geroepen. Zij zijn degene die geen nee kunnen zeggen. Ze zorgen voor dieren tot ze weer gezond zijn en zoeken dan een nieuwe thuis voor hen. Zij gaan met dieren naar de dierenarts. Zij zijn degene die niet met het idee kunnen leven dat als ze niets doen, de kans bestaat dat niemand het zal doen. En ze zijn uitgeput door zoveel bekommernis.

My girlfriend Melanie taking care of a sick kitten

Ik zie dit allemaal bij mij eigen vriendin. Ze werkt overdag bij een vegan organisatie en na haar uren helpt ze Kat Zoekt Thuis runnen. Zij is het soort persoon die bijna nooit nee kan zeggen wanneer haar hulp ingeroepen wordt. Er zijn doorgaans minstens 4 opvangkatten of -kittens  in ons huis (naast onze eigen 6 permanente katten en 2 honden). Mijn vriendin doet er alles aan om een geweldige thuis te vinden voor deze katten en hen te verzorgen tot ze gezond zijn. Ze is gewoonlijk een paar keer per week bij de dierenarts. Terwijl ik dit schrijf, probeert ze een ziek kitten te helpen, dat achtergelaten werd langs een kanaal (iets moet gedaan worden aan mensen die tot zoiets in staat zijn).
De voorbije dagen moest ze hem om de 3u medicatie geven en voeden met een spuitje, ook ‘s nachts.  En dit is nog allemaal niets als het kitten het haalt. Je kan je wel voorstellen hoe het is als het kitten het niet haalt.

Mensen waarvan men weet dat ze geven om dieren, die een kleine of grotere opvang hebben, vinden regelmatig achtergelaten dieren aan hun deur. Het lijkt wel alsof het goed is dat mensen op zijn minst de moeite doen om gevonden dieren over te laten aan de zorg van iemand anders. Maar het is tegelijkertijd ook erg problematisch.

Mensen zoals mijn vriendin en zoveel anderen, die engelen voor de dieren zijn, zitten niet te wachten om nog meer telefoontjes van iemand die ergens een kitten vond en die vraagt om het te helpen. Ze hopen dat de verantwoordelijkheid voor al deze ongelukkige zielen zoveel mogelijk gedeeld kan worden. 

Dus alstublieft, als je een dier vindt, vraag je eerst af of je het misschien zelf tijdelijk in huis kan nemen voor je de telefoon opneemt en iemand anders inschakelt. Misschien kan je zelf met het dier naar de dierenarts, of kan je voor transport zorgen. Doe alstublieft zelf wat je kan doen, en reken niet op iemand die een super groot hart heeft.

Laten we allen een beetje verantwoordelijkheid opnemen, zodat iedereen nu en dan eens tot rust kan komen.